Η κρήνη των Μεδίκων ή γαλλιστί “La fontaine Médicis”, είναι μια εντυπωσιακή κρήνη που κατασκευάστηκε περίπου το 1630 από την Μαρία των Μεδίκων. Βρίσκεται στο τέλος μιας μικρής λιμνούλας στη βορειοανατολική πλευρά του κήπου του Λουξεμβούργου.
Αν επιθυμείς να ξεκουραστείς, ή να διαβάσεις ένα βιβλίο κάτω από τη δροσιά των δέντρων και τον ήχο του νερού που πέφτει στη λιμνούλα, δεν υπάρχει πιο κατάλληλο μέρος.
Για την ιστορία : Η Μαρία των Μεδίκων (μητέρα του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ΄της Γαλλίας) ούσα χήρα 5 χρόνια, είχε βαρεθεί φαίνεται τη ζωή στο παλάτι (βλέπε Λούβρο) και παρήγγειλε στον αρχιτέκτονα Σαλομόν ντε Μπρος (Salomon de Brosse, 1571-9/12/1626) την κατασκευή ενός νέου παλατιού, όμοιου με το Παλάτσο Πίττι (Palazzo Pitti) στη Φλωρεντία, για να της θυμίζει τα νιάτα της.
Μαζί με το παλάτι του Λουξεμβούργου λοιπόν και τους κήπους, έχουμε και την κατασκευή αυτής της υπέροχης κρήνης του 17ου αιώνα. Αρχικά δεν είχε αγάλματα, το 1800 προστέθηκε το άγαλμα της Αφροδίτης για να αντικατασταθεί το 1866 με το σύμπλεγμα Πολύφημος – Γαλάτεια – Άκις του Ωγκύστ Οτέν στη μορφή που το βλέπουμε σήμερα. O Πολύφημος είναι μπρούτζινο άγαλμα ενώ η Γαλάτεια και ο Άκις είναι σμιλεμένοι σε λευκό μάρμαρο.
Σύμφωνα με τη μυθολογία ο Άκις είναι γιος του θεού Πάνα (ή του Φαύνου στη λατινική παράδοση) και μιας Νύμφης. Τον ερωτεύτηκε η Γαλάτεια, κόρη του Νηρέα και μιας θαλάσσιας θεότητας, την οποία όμως αγαπά ο κύκλωπας Πολύφημος.
Μια μέρα που η κόρη με το κατάλευκο δέρμα ακουμπούσε στο στήθος του αγαπημένου της στην ακρογιαλιά, ο Πολύφημος τους είδε και κυνήγησε τον ωραίο Άκι που προσπάθησε να ξεφύγει. Όμως ο Κύκλωπας εκσφενδόνισε βράχο εναντίον του και τον συνέθλιψε. Τότε η Γαλάτεια του έδωσε τη φύση της Νύμφης μητέρας του και τον έκανε ποταμό με καθαρά νερά. Στη κρήνη βλέπουμε τον Κύκλωπα Πολύφημο την ώρα που ανακαλύπτει τα δύο πιτσουνάκια και λίγο πριν πάρει τον Άκι στο κυνήγι.
Είναι ενδιαφέρον ότι μολονότι τα τρία αυτά αγάλματα μονοπωλούν τη προσοχή των επισκεπτών, υπάρχουν άλλα 4 πάνω στη κρήνη που αξίζουν επίσης την προσοχή μας.
Αριστερά στην κόγχη το άγαλμα του Φαύνου, λατινικής θεότητας του δάσους το αντίστοιχο του Πάνα στην ελληνική μυθολογία, και δεξιά στη κόγχη το άγαλμα της Ντιάνα, λατινικής θεότητας του κυνηγιού, το αντίστοιχο της Αρτέμιδος στην ελληνική μυθολογία. Πάνω από τα αγάλματα αυτά υπάρχουν δύο μάσκες θεάτρου, η μια αντιπροσωπεύει τη τραγωδία και η άλλη τη κωμωδία. Επίσης στο αέτωμα στην κορυφή, υπάρχει το οικόσημο των Μεδίκων και οι αλληγορικές φιγούρες 2 ποταμών της Γαλλίας, Ροδανός και Σηκουάνας, δημιουργίας των γλύπτεων Κλωντ Ραμέ (Claude Ramey, 29/10/1754 – 4/06/1838) και Φρανσίσκ Ντιρέ (Francisque Duret, Παρίσι 1804 – 1865). Έργο του Ντιρέ είναι και το επιβλητικό σύμπλεγμα αγαλμάτων του αρχάγγελου Μιχαήλ που πατάει τον Διάβολο, στο συντριβάνι Saint-Michel, στην αρχή της ομώνυμης λεωφόρου.
Πίσω από την κρήνη των Μεδίκων υπάρχει άλλη μια κρήνη η οποία εφάπτεται ακριβώς στο οπίσθιο μέρος και βλέπει στον δρόμο. Οι περισσότεροι την προσπερνούν αδιάφορα ωστόσο έχει και αυτή σημαντική ιστορία και ενδιαφέρον. Το όνομα της είναι Κρήνη της Λήδας και κατασκευάστηκε την εποχή του Ναπολέοντα Βοναπάρτη περίπου το 1806-1808. Αρχικά είχε τοποθετηθεί στη διαστάυρωση των rue Vaugirard και rue du Regard. Μεταφέρθηκε εκεί που τη βλέπουμε σήμερα το 1858, όταν ο βαρώνος Οσμάν (Baron Haussmann) αναδιαμόρφωνε τη πόλη του Παρισιού φτιάχνοντας τις τεράστιες λεωφόρους και την εικόνα της πόλης όπως την ξέρουμε σήμερα. Είναι έργο των
Λουί-Σιμόν Μπράιγ (Louis-Simon Braille, 1795-1856) αρχιτέκτονας, αδελφός του Λουί Μπράιγ, του εφευρέτη της γραφής για τυφλούς που πήρε το όνομα του, και του εξαιρετικού σχεδιαστή και γλύπτη Ασίλ Βαλουά (Achille-Joseph-Étienne Valois, 13 January 1785 — 17 December 1862).
Το κεντρικό θέμα είναι εμπνευσμένο από την ελληνική μυθολογία και ονομάζεται “Η Λήδα και ο κύκνος”.
Η Λήδα, σύζυγος του Τυνδάρεως βασιλιά της Σπάρτης, δείχνει να γοητεύεται από τον κύκνο, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον θεό Δία. Σύμφωνα με τη μυθολογία η Λήδα συνέλαβε την Ελένη (τη γνωστή της Τροίας) και τον Πολυδεύκη από τον Δία, την ώρα που ήταν ήδη έγκυος στον Κάστορα και την Κλυταιμνήστρα από τον Τυνδάρεω. Η πατρότητα του Κάστορα δεν είναι απόλυτα βέβαιη, πάντως μαζί με τον Πολυδεύκη ονομαζόντουσαν Διόσκουροι (Διός+Κούροι). Στο γλυπτό βλέπουμε επίσης τον Έρωτα να εκτοξεύει τα βέλη του προς την Λήδα. Στην αρχική του χρήση το νερό έβγαινε από το ράμφος του κύκνου.
Δείτε το βίντεο :
Η κρήνη των Μεδίκων βρίσκεται ΕΔΩ :
