Και το όνομα αυτού: Δρακοντιά (Arum Italicum ή κοινώς Φιδόχορτο)
Αν και το φυτό αυτό έχει αρκετές θεραπευτικές ιδιότητες με την κατάλληλη επεξεργασία, στη φυσική του μορφή είναι τοξικό, τόσο για τον άνθρωπο όσο και για τα βόσκοντα ζώα. Οι κόκκινες ρώγες του καρπού, τα φύλλα, τα άνθη και η ρίζα (ως χλωρή) είναι δηλητηριώδεις!
Ευτυχώς δε δοκιμάσαμε τη γεύση του 🙂
Πάμε τώρα στα ωραία. Τι μπορεί να κρύβει ένα και μόνο φυτό; Ποιες θεραπευτικές χρησιμότητες έχουν ανακαλυφθεί; Και άραγε πόσα χρόνια μελέτης της δημιουργίας χρειάζονται για να ανακαλύψουμε το μεγαλείο της;
Το φυτό περιέχει αροΐνη (τοξικό συστατικό), άμυλο σε μεγάλη ποσότητα, σάκχαρο, κολλώδεις ουσίες (κόμμι), βασσορίνη και σαπωνίνες.
Οι σαπωνίνες προκαλούν υπεραιμία των βλεννογόνων και αύξηση της αιμάτωσης των σπλάχνων με αποτέλεσμα να έχουν διουρητική, και σε συνδυασμό με άλλες ουσίες, καθαρτική επίδραση.
Σε περιπτώσεις γαστρίτιδων ή πεπτικού έλκους επιδρά θετικά καθώς το περιεχόμενο κόμμι που επικαλύπτει τον βλεννογόνο, τον προασπίζει από βλαπτικές επιδράσεις, ελαττώνει τον πόνο και περιορίζει την φλεγμονή.
Χρησιμοποιείται ως αποχρεμπτικό φάρμακο και αυτό οφείλεται πιθανώς στην επί μακρόν διατηρούμενη θερμότητα επί καταπόσεως (λόγω της κολλώδους ουσίας που περιέχει) και στην αντανακλαστική αύξηση των εκκρίσεων της τραχείας και βρόγχων.
Για τον ίδιο λόγο χρησιμοποιείται και στην λαρυγγοτραχείτιδα, σε συνδυασμό με την προστατευτική επίδραση του κόμμεος.
Εξωτερικά επιθέματα νωπής μη βρασμένης ρίζας προκαλούν υπεραιμία σε πάσχουσα άρθρωση και ύφεση του άλγους, λόγω ερεθιστικής επίδρασης της αροίνης επί του δέρματος.
Σε περίπτωση δε που βράζεται έχει αναλγητική ενέργεια, η οποία οφείλεται στη θερμότητα του επιθέματος και στις σαπωνίνες. Επίσης βρασμένο ή αποξηραμένο σαν επίθεμα εξωτερικά υποβοηθεί στην επούλωση ελκών λόγω της κολλώδους ουσίας (κόμμι) που περιέχει.
Το εκχύλισμα του καρπού καταστρέφει τους πολύποδες της μύτης. Είναι αποχρεμπτικό στην περίπτωση άσθματος και χρόνιου βήχα, ενώ είναι και δυνατό ευκοίλιο…
Χρησιμοποιείται ακόμα στην ομοιοπαθητική και συστήνεται σε περιπτώσεις γαστρίτιδας, κοκκύτη, βρογχίτιδας, αιμορραγιών και ερυθημάτων. Σε σχετική μελέτη των λιπαρων οξέων που περιέχονται στο φυτό με τη μέθοδο της σπεκτρομετρίας διαπιστώθηκε ότι οι μεθυλικοί εστέρες των λιπαρών οξέων συντελούν στην θεραπεία – ανακούφιση των ρευματισμών και των αιμορροϊδων.
Η περιεκτικότητα σε άμυλο της ρίζας είναι τόσο μεγάλη που αν καβουρδιστεί κατ’επανάληψη ώστε να χάσει το μεγαλύτερο μέρος από τη καυστικότητα της, δίνει άμυλο υψηλής θρεπτικής αξίας και ιδιαιτέρως λευκό. Γι αυτό ενδύκνειται για τη παραγωγή ψωμιού, και έχει όντως χρησιμοποιηθεί σε περιόδους λιμού…
Αρκετές από αυτές τις χρήσεις του φυτού, αλλά και άλλες πολλές ακόμα, ήταν γνωστές ήδη από τον 1ο αιώνα. Και αυτό το οφείλει η ανθρωπότητα σε έναν Έλληνα επιστήμονα ονόματι Διοσκουρίδη.
Πάμε και προς ιστορία μεριά (τι σου κάνει ένα φυτό) 😁
Ο Διοσκουρίδης ο Πεδάνιος (1ος μ. Χ.) υπήρξε ο διασημότερος φαρμακογνώστης/φαρμακολόγος/βοτανολόγος της αρχαιότητος. Ταξίδεψε πολύ, ως ιατρός του Ρωμαϊκού στρατού, και επιδόθηκε μέσω παρατήρησης, στην έρευνα των φαρμακολογικών ιδιοτήτων πολλών φυτών.
Στο πεντάτομο έργο του “Περὶ ὕλης ἰατρικῆς (De materia medica)”, που έγραψε κάπου μεταξύ 50-70 μ.Χ. περιγράφει 600 φυτά και περίπου 1000 φαρμακευτικές τους χρήσεις.
Το γνωρίζατε; Στο έργο αυτό ανέτρεχε η Ευρώπη (και όχι μόνο) για 1500 περίπου χρόνια, από τη στιγμή που γράφτηκε μέχρι και την Αναγέννηση, κάνοντας το, το μακροβιότερο και πιο επιδραστικό βιβλίο φαρμακολογίας και φυσικής ιστορίας. Ήταν το πρώτο επιστημονικό σύγγραμμα που μεταφράστηκε στα Αραβικά από τα Ελληνικά τον 9ο αιώνα.
Χειρόγραφοι κώδικες του Διοσκουρίδη σώζονται πολλοί, εικονογραφημένοι, γνήσιοι, νόθοι ή διασκευασμένοι. Ο πιο διάσημος βρίσκεται στη Βιέννη και με προέλευση την Κωνσταντινούπολη του 6ου αιώνα.
Η κατάληξη του όλου πράγματος. Τι κερδίσαμε αφιερώνοντας χρόνο να διαβάσουμε αυτό το άρθο; Μάθαμε τον Διοσκουρίδη (αν δεν τον ξέραμε), μάθαμε ότι η Δρακοντιά είναι δηλητηριώδες φυτό και θέλει προσοχή, και επίσης μάθαμε αν πέσει καμία πείνα που θα βρούμε ψωμί 🙂✔️
credits photo : © Kostas Papasikas / odytsat photography
